Bujanovačka Banja

Gasna terapija

Bujanovačka Banja je jedina banja na Balkanu koja u terapijske svrhe koristi prirodni gas ugljen-dioksid...

Pročitaj više
Gasna terapija
img

Lekovito blato

Primena peloida (Blata) tokom terapije ima tri efekta i to mehanički, toplotni i farmakološki...

Pročitaj više
Blatna terapija
Bujanovačka Banja

Termomineralna voda

Termomineralna voda spada u kategoriju natrijum-hidro-karbonatnih, fluoridnih, sulfidnih i ugljeno-kiselih hipertermi.

Pročitaj više

Kratka istorija Bujanovačke Banje

Grad Bujanovac po kojem je ovo lekovito izvorište dobilo ime, nalazi se na 360 kilometara od prestonice naše zemlje – Beograda, i to u pravcu prema Makedoniji i Grčkoj, na samom jugu naše zemlje.

Zapravo ova opština smeštena je istočno od Kosova i Metohije i njena lokacija je kranje fascinatna, jer je ona u samom centru komunikacionih pravaca pokraj međunarodnog koridora E-10 koji povezuje prestonicu Srbije sa prestonicama Makedonije i Grčke (Beograd – Skoplje – Atina).

Pored ovog koridora, Bujanovac ima pogodan turistički položaj i zbog blizine, čak tri međunarodna aerodroma – u Nišu, u Prištini, i u Skoplju. Bujanovac pripada Pčinjskom okrugu, bogastvo reka koje protiču ovom teritorijom je veliko, tu su: Južna Morava, Moravica, Pčinja, Kreševačka, Breznička i Trnovačka reka.

Zbog ovih vodenih bogatstava kao i prijatne nadmorske visine od 400 metara nije uopšte neobično što se u njegovoj blizini nalazi jedna lekovita i prelepa banja poput Bujanovačke



Termomineralnu vodu i lekovito blato ljudi su koristili stotinama godina. Na izvoru termomineralne vode sa gasom i žitkom masom (peloid) bila je formirana velika lokva, na tom otvorenom prostoru narod se kupao i mazao blatom. Lek su ovde tražili oni koji ga nigde na drugom mestu nisu mogli naći.



Danas je to modern opremljen stacionar sa kompletnim specijalističkim medicinskim službama, prirodni faktori dopunjeni su kinezi terapijom, elektroterapijom I dijetetsko-higijenskim režimom ishrane.


A kada je reč o istoriji ovog kraja, praistorijski podaci govore da je on pripadao moćnom, starom, ilirsko-tračkom plemenu – Dardanci. Zatim antički izvori kažu da je bio deo Rimskog carstva. Kasnije nešto biće pod kontrolom Vizantije, da bi je tek u 12.veku osvojili srpski vladari.

Naravno pod Turcima, ovaj kraj je bio punih 485.godina, i za to vreme se razvijala poljoprivreda, stočarsvo, a ponajviše uzgoj duvana i konoplja.

Pored prirodnih bogatstava okolina Bujanovačke banje, sa glavnim centrom Bujanovcem, izdvajala se i po starim zanatima čiji su majstori poput kovača, opančara i lončara bili nekada nadaleko poznati.


Sama Bujanovačka banja smeštena je nadomak kulturnog i glavnog centra, Bujanovca, na svega 2,5 kilometra udaljenosti. Deli njegovu nadmorski visinu od 400 metara i vrlo zavidan geografski položaj. Od prelepih prirodnih čudesa tu su dve krasne planine: Kozjak i Rujan. Ove dve planine zajedno sa rekom Pčinjom formiraju čuveno Prohorovo područje u čijoj okolini postoje i arheološka nalazišta iz srednjeg veka. Ovaj arheološki lokalitet koji nosi naziv Kale, istražuje se tek poslednjih osam godina, a govori nam o dalekoj, dalekoj istoriji. Ta istorija seže sve do slavnog Aleksandra Velikog, dakle nekih 2 400.godina unazad. Veruje se da je ovaj lokalitet/naselje starije i od poznatog Viminacijma, Sirmijuma, i Nisusa, i to po nekoliko vekova. Da li je u pitanju najstarije urbano naselje u našoj zemlji, ili čak istorijski poznat grad Damastion, još uvek ostaje da se vidi, ali je potencijal veliki. Prohorovo područje je idealno mesto za razvoj lovnog i izletničkog turizma. U samom centru Prohorovog područja nalazi se manastir Sveti Otac Pčinjski koji potiče iz 11.veka, a manastirski konak je danas uređen za obilazak i smeštaj posetilaca.

Ova banja poseduje i lekovite darove, poput nekoliko termomineralnih izvora, lekovitog blata (peloid) i prirodnog gasa.

Njeni termomineralni izvori spadaju u kategoriju sulfidnih, ugljeno-kiselih, fluoridnih, i natrijum-hidro-karbonatnih hipotermi. Obzirom da je reč o termomineralnim izvorima, njihova temperatura mora prelaziti 20°C, i moraju biti bogati mineralima. Najpoznatiji ovakav izvor u Bujanovačkoj banji ima temperaturu od neverovatnih 43°C.

Njegova lekovita sredstva se iskorišćavaju kupanjem (kada ili bazen) ili orošavanjem, a sastav vode je veoma sličan vodama Vranjske banje. Terapije ovom vodom se preporučuju kod mnogih ginekoloških bolesti, ali i kod problema sa kardiovaskularnim sistemom, organima za varenje, bubrezima, kod reume itd.

Širok je spektar bolesti kojima pogoduje topli efekat ovih mineralnih voda. S obzirom na pomenutu istoriju ovog kraja, nije ništa neobična priča da su ove termomineralne vode korišćene u vreme starih Rimljana, a da su Turci za vreme svoje vladavine u srednjem veku počeli da iskorišćavaju i njgove potencijale lekovitog blata.

Shodno tome Bujanovačka banja imala je druge nazive – Karaman banja i Bivol banja. Karaman banja je nazivana upravo zbog pomenutog blata koje je bilo crne boje, a Bivol banja zbog mnoštva bivola koji su kaljužali.